دغدغه های اولیاء یک دانش آموز «سمپاد»ی

مقدمهسازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان، نهادی است که بر امور تحصیلی دانشآموزان مستعد و با بهره هوشی بالا نظارت میکند. اما در زبان عمومی و بین دانش آموزان به مؤسسه تیزهوشان معروف است. این سازمان دارای مدرسههای راهنمائی، دبیرستان و پیش دانشگاهی دخترانه و پسرانه در شهرهای پرجمعیت بود. سمپاد قبلاً دانشآموزان خود را در دو مقطع راهنمائی و دبیرستان از طریق آزمونهای سراسری که عمدتاً مبتنی بر ارزیابی هوش، دانش ریاضیات و علوم است انتخاب میکرد اما در حال حاضر با تغییر نظام آموزش و پرورش، گزینش در مدارس سمپاد بر اساس آزمون و در دو مقطع متوسطة اول و دوم برگزار میشود.سابقة مؤسسه تیزهوشان به سال ۱۳۵۵ برمیxadگردد که سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان توسط ایرج برومند و با همکاری کارشناسان آموزشی آمریکایی پایهگذاری شد. سپس از انقلاب 1357 تا سال ۱۳۶۶ دو مرکز یکی دخترانة «فرزانگان» و دیگری پسرانة «علامه حلّی» به همراه دفتر «کودکان استثنایی» فعّال بودند، امّا هر لحظه امکان تعطیل شدن این مراکز وجود داشت. در آن زمان آموزگاران این دو مرکز اغلب دانشآموزان همین مراکز در دوران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ بودند.در سال ۱۳۶۶ اساسنامه «سمپاد» توسط میر حسین موسوی نخست وزیر وقت تصویب شد و این سازمان تحت نام سازمان ملی پرورش استعدادهای درخشان (سمپاد) با ۲ مرکز و ۸۰۲ دانش آموز به آموزش و پرورش پیوست و جایگاهی مستحکمتر یافت. در سال ۱۳۶۷، جواد اژهxadای ریاست هیئت امنای این سازمان را برعهده گرفت و در طول ۲۱ سال، این سازمان مدارس زیر مجموعة خود را در استانهای مختلف گسترش داد.دانشآموختگان سمپاد عمدتاً در دانشگاه ها قبول میشوند. بخش مهمی از این دانش آموزان در دانشگاههای واقع در تهران و در رشته های مهندسی پذیرف